Nie jest to książka o wszystkich ludziach oddanych Bogu, ale tylko o osobach konsekrowanych. Ich życie Jan Paweł II zalicza do „śladów Boga" we współczesności: „W naszym świecie, gdzie ślady Boga wydają się często zatarte, pilnie potrzebne jest zdecydowane świadectwo prorockie osób konsekrowanych. Jego przedmiotem powinno być przede wszystkim pierwszeństwo Boga i dóbr przyszłych, czego przejawem jest naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, całkowicie oddanego chwale Ojca oraz miłości do braci i sióstr" (VC 85).
Celem refleksji teologicznej zawartej w tej książce jest ukazanie prawdziwej natury życia konsekrowanego, z której wyniknie zdrowy styl życia i działania zwany duchowością.
Życie zakonne stanowi maleńką cząstkę Kościoła - 0,12 %. Jest charyzmatem już z założenia bardzo nielicznym i w tym właśnie leży specyfika jego tożsamości. Ma mianowicie stać się fermentem wewnętrznej odnowy dla całego Kościoła.